Na današnji dan: Jugoslavija šampion Evrope, Đorđević brojao do 41, Danilović “preskočio” Sabonisa

Na današnji dan prije 30 godina Jugoslavija je postala šampion Evrope u Atini.

Podvig koji je doneo neopisivu radost i satisfakciju ne samo domaćim ljubiteljima košarke i sporta uopšte, nego i cijelom našem narodu. Svi dobro pamtimo gdje i kako smo proveli magičnu noć 2. jula 1995. godine, jer taj veličanstven događaj je bio prekretnica za nacionalnu reprezentativnu košarku, ali je obilježio naše živote na poseban način.

Kako tek zaboraviti čarobno veče 3. jula i prvi, legendarni doček šampiona u Beogradu ispred balkona Skupštine Grada.

Svemu navedenom prethodio je početak ukidanja sankcija UN prema SR Jugoslaviji, poslije tri godine opšte izolacije, a ublažavanje je krenulo od sporta. Poslije tri godine, nesvrgnuti košarkaški vladar svijeta (1990) i Evrope (1991) vratio se na najveću scenu. Zahvaljujući, prije svega, ugledu naše kraljice igara i diplomatskom daru i agilnošću košarkaških funkcionera.

Proširen je broj učesnika EP 1995. godine, organizovane su posebne kvalifikacije u Sofiji, koje su moćnu selekciju Jugoslavije, starog-novog šampiona, lansirale ponovo u orbitu.

U fantastičnom, trijumfalnom pohodu na samom EP izabranici selektora Dušana Ivkovića su ostali neporaženi. Devet mečeva i toliko pobjeda zabilježio je jugoslovenski tim poslije trogodišnje prinudne pauze i izopštavanja sa svih planetarnih takmičenja. Bljesnuo je kada je bilo najpotrebnije, zauzeo pripadajuće mjesto na evropskom tronu, a tri godine kasnije i na svjetskom, takođe u Atini.

Poslije pune tri decenije, sećanja na prvi atinski podvig ne blijede, vrte se i prepričavaju detalji iz igre, kao i oni pored terena. Za početak, spomenućemo dva sportska momenta za anale.

U nevjerovatnom finalu sa Litvanijom, devet trojki Aleksandra Đorđevića, kao i nebeski let Predraga Danilovića preko Arvidasa Sabonisa i zakucavanje lopte u koš.

U sjećanju za sva vremena je ostao impresivan niz naše selekcije na tom istorijskom kontinentalnom nadmetanju, koji je rezultatski izgledao ovako: Grčka – Jugoslavija 80:84, Jugoslavija – Litvanija 70:61, Italija – Jugoslavija 74:87, Jugoslavija – Švedska 85:58, Izrael – Jugoslavija 59:72, Jugoslavija – Nemačka 92:79 (preliminarna runda), Francuska – Jugoslavija 84:106 (četvrtfinale), Jugoslavija – Grčka 60:52 (polufinale), Jugoslavija – Litvanija 96:90 (finale).

Ustvari, ništa nije iznenađujuće, ako se baci pogled na šampionski sastav, naročito sa ove vremenske distance, a činili su ga: Žarko Paspalj (kapiten), Predrag Danilović, Aleksandar Đorđević, Dejan Bodiroga, Vlade Divac, Saša Obradović, Zoran Sretenović, Miroslav Berić, Željko Rebrača, Zoran Savić, Dejan Tomašević, Dejan Koturović. Selektor je bio Dušan Ivković, a asistenti Željko Obradović i Rajko Toroman.

Sjajni Đorđević je u finalu postigao 41 poen, od toga devet trojki iz 12 pokušaja, (3-2 šut za dva, 12-9 šut za tri, 12-10 slobodna bacanja), a pratio ga je sa 23 poena Danilović, koji je bio najbolji strijelac tima sa 17,4 poena u proseku.

Ipak, ni činjenica da smo imali najmoćniju spoljnu liniju, uz osvojeno zlato, nije bila dovoljna da novinarski žiri uvrsti nekog od naših asova u najbolju petorku takmičenja. U idealnu postavu su odabrani: Arijan Komazec, Toni Kukoč (Hrvatska), Aleberto Ereros (Španija), Arvidas Sabonis i Šarunas Marčuljonis (Litvanija), kome je pripala i MVP titula.

Upamtili smo, svakako i druge nepravde, pokušaj nemoćnih Litvanaca da napuste parket pre kraja finalnog susreta, neprikladno ponašanje grčke publike na tribinama Olimpijske dvorane u Atini, a i silazak bronzane Hrvatske sa pobjedničkog postolja usred ceremonije djodele medalja…